Licówka to bardzo cienka nakładka o grubości mniejszej niż jeden milimetr, którą lekarz ortopeda mocuje na widocznej powierzchni zęba, aby zmienić jego kolor, skorygować kontur lub zamknąć szczelinę między zębami. Istnieją dwa główne typy: licówki kompozytowe, nakładane bezpośrednio w fotelu podczas jednej lub dwóch wizyt, służące 4–8 lat, oraz licówki ceramiczne — z porcelany, dwukrzemianu litu lub ditlenku cyrkonu — wykonywane w laboratorium i przeznaczone na 10–20 lat.

Rodzaj uszkodzenia zęba decyduje zarówno o pilności, jak i o metodzie odbudowy: ubytek samego szkliwa rzadko wymaga natychmiastowej wizyty, natomiast odsłonięta miazga lub ruchomość zęba to powód, aby udać się do stomatologa jeszcze tego samego dnia. Przed wizytą przepłucz usta wodą o temperaturze pokojowej, jeśli to możliwe przechowaj odłamany kawałek w wilgotnym środowisku i nie dotykaj uszkodzonego miejsca językiem ani rękami. Dalszy plan leczenia lekarz ustala już podczas badania — od wypolerowania krawędzi i odbudowy materiałem kompozytowym po leczenie kanałowe w znieczuleniu i założenie korony.